เตลิดเปิดเปิง (วังบูรพา)
เมื่อฉันว่างในวันอาทิตย์...
เตลอดเปอดเปอง คือ เรื่องที่บันเทองชีวิตฉันได้เป็นอย่างดี
คำว่า “เตลิดเปิดเปิง” (รู้หรอกน่าว่าเขียนยังไง)
มีความหมายว่า การมุ่งออกไปโดยไร้จุดหมาย และไร้ทิศทาง
ดังนั้น เรื่องของฉันจึงเริ่มต้นขึ้นหลังจาก มาถึงจุดหมายโดยมิได้ตั้งใจ
“วังบูรพา” (อีกแล้วเหรอวะเนี่ย !?) ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมต้องมาแถวนี้ อาจเป็นเพราะมันไม่ไกลนัก และทางเลือกของการเสพอาหารก็หลากหลายอยู่ เอาเป็นว่าวันนี้ฉันจะเล่าในเรื่อง ที่ไม่เคยเล่ามาก่อนก็แล้วกัน
โรงหนังควีนส์ อดีตหนึ่งในโรงภาพยนตร์ยุคโก๋หลังวัง(บูรพา) ปัจจุบันดัดแปลงกลายเป็นที่จอดรถกลางศูนย์กลางวังบูรพา ด้านหน้าโซนขายตั๋ว กลายเป็นแหล่งขายพระเครื่อง วันนี้ฉันไม่ได้จอดรถที่นี่ (แล้วเล่าขึ้นมาทำไม?)
ห้างสรรพสินค้ากรุงเก่า ดิ โอลด์ สยาม อดีตเป็นตลาดชื่อ มิ่งเมือง เป็นศูนย์รวมแฟชั่นแหล่งขายเสื้อผ้าทันสมัย กางเกงขาบาน เสื้อรัดติ้ว หวีผมเรียบแปล้ ลิปสติกแดง กระโปรงบาน วันนี้ฉันจอดรถที่นี่ แล้วค่อยเดินกลับไปหาอะไรกินแถวโรงจอดรถโรงหนังควีนส์ (สุดท้าย มันก็เชื่อมโยงกันนี่เอง)
ในละแวกไม่เกิน 100 เมตร นับจากควีนส์พลาซ่า มีร้านอาหารเก่าแก่คล้ายอร่อย เรียงลำดับกันไม่หวาดไหว ตั้งแต่ข้าวแกงผู้ใหญ่ลี ข้าวหมูแดงนายฮุย ราดหน้าเฮงยอดผัก ข้าวขาหมูโค้วจั้วฮวด ร้านไก่ทอดส้มตำ ไอติมกะทิทางเข้าที่จอดรถ ถ้าขยันหน่อยเดินข้ามไปฝั่งเวิ้งนาครเขษม ของอร่อยยังเยอะกว่านี้อีกเท่าตัว
วันนี้ฉันเลือกแล้ว ร้านอาหารตามสั่ง จี้จังหว่อ คือชื่อร้าน เขาว่ากันว่าเป็นร้านอาหารแรกในย่านนี้ (เกิดไม่ทัน เลยไม่รู้ว่าถูกหลอกรึเปล่า) เปิดตั้งแต่ 2496 (พ่อฉันยังคงเกิดไม่ทันเช่นกัน) โต๊ะเก้าอี้ไม่เคยเปลี่ยนชุด แม่บอกว่าตอนเด้กๆยายพามากินร้านก็เป็นยังนี้แหละ อาหารขึ้นชื่อคือ ก๋วยเตี๋ยวเป็ด ฉันก็เลยสั่ง โกยซี่หมี่ !? มากี่ทีฉันก็สั่งโกยซีหมี่ พระเจ้ายังคงลงโทษฉันอย่างซ้ำซาก เพราะกินกี่ทีมันก็ไม่อร่อยไปกว่ารสชาดฝีมือแม่ฉันสักที ...สุดท้ายฉันยังคงให้ร้านนี้แก้ตัวอย่างสม่ำเสมอ
“ขนมไข่วังบูรพา” อร่อยที่สุดในสามโลก ขายอยู่หน้าเมอร์รี่คิงส์ คนขายเป็นป้าแก่สองคน หน้าตาคล้ายกัน คงเป็นพี่น้องกัน ดูแกจริงจังและพิถีพิถันกับการทำขนม เตาถ่านร้อนระอุ กับพัดสานโบกโบยไม่หยุดมือ เช่นเดียวกับธนบัตรที่เก็บเอาจากลูกค้าไม่หยุดมือเช่นกัน
ลานเฟื่องนคร เป็นลานขายขนมไทยใน ดิ โอลด์ สยาม มีตั้งแต่ขนมไทยมาตรฐานอย่าง ลูกชุบ ทองหยิบ ทองหยอด จนกระทั่งของหากินยากอย่าง ขนมฬา หรุ่ม หรือแม้แต่ขนมหวานราดกะทิอย่าง ข้าวเหนียวดำ ปลากิมไข่เต่า ถั่วดำลำใย เต้าส่วน ฯลฯ เรียกว่ากินวันละสองสามชนิด เดือนนึงอาจจยังกินไม่ครบถ้วน
กาโตว์ เฮาส์ @ ดิ โอลด์ สยาม สิ่งมหัศจรรย์แห่งเบเกอรี่ เฮาส์ ครั้งหนึ่งบริกรบอกฉันว่า “ขอความกรุณาสละโต๊ะให้คนชราด้วยครับ” ใครว่าเบเกอรี่เป็นเรื่องของคนหนุ่มสาว ฉันแนะนำให้ลองแวะมาที่นี่ แล้วคุณจะพบว่า อากง อาม่า ก็ไม่ได้กินแต่ขนมเปี๊ยะอยู่รำไป
โรตีกรอบหน้าเพาะช่าง โรตีร้านดัง คนขายไม่ใช่แขกบังดังที่ควรจะเป็น เป็นคุณป้าหน้าตาจีนมาก หน้าตาบึ้งตึงไปนิด แต่ก็ใจดีกับฉันมากนัก วันนี้ไม่ได้แวะไปเยี่ยมเยียน เพราะตัวเขมือบโรตีกรอบไม่ว่างมาหาฉัน เห็นว่ามีงาน “ฉลองวัด” คืออะไรหว่า? ทำไมไม่เรียก”ฉลองโบสถ์”
จุดประทับตราบัตรจอดรถ อยู่หน้าเวทีลานมิ่งเมืองใน ดิ โอลด์ สยาม ใครก็ประทับตราได้ แค่ชูถุงสินค้าอะไรก้ได้ รปภ. ที่ไม่คล้ายจะสนุกกับอาชีพนัก ก็จะประทับตราให้ไม่ยากนัก ตัวฉันเองยังไม่ทันได้ซื้อสินค้าอะไร ก็เอาถุงขนมไข่วังบูรพาไปชู เขาก็เหลือบมองทีหนึ่งก่อนประทับตราให้แต่โดยดี
กลับถึงบ้าน ฉันหลับไป ...สลบไสลไปในความฝัน
ฉันเห็นเรื่องเก่าๆ ของเธอกับฉัน ได้แต่สงสัยว่า วันหนึ่งจะกลับกลายเป็นวันของเราอีกสักครั้งหรือไม่